Przejdź do treści
Z Grodu Kingi
Przejdź do stopki
Przejdź do Menu Techniczne

Menu Dodatkowe

Czym jest diakonat?

Treść


.
CZYM JEST DIAKONAT?
.
Posługa diakona swą historią sięga początków chrześcijaństwa. Już św. Paweł Apostoł, w liście do Tymoteusza, w którym omawia przymioty i cnoty, wymagane do godnego sprawowania przez nich posługi diakońskiej (por. 1 Tm 3, 8-13) wskazuje na powagę posługi diakonów i na ich wsparcie posługi apostolskiej. Dlatego święcenia diakonatu już od prastarych czasów apostolskich miały w tradycji i praktyce Kościoła należne sobie miejsce. Starożytni pisarze kościelni, podkreślając godność diakonów, akcentują jednocześnie przymioty ducha i charakteru, wymagane do sprawowania tej posługi, a mianowicie wierność względem Chrystusa, nieskazitelność życia, posłuszeństwo biskupowi. Sobór Watykański II przypomniał, że diakoni mają szczególny udział w kapłańskiej misji Chrystusa. Są tak jak On sługami. W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Sobór uczy, że diakoni są uczestnikami posłannictwa i łaski Chrystusa
Tradycja Kościoła początek diakonatu dostrzega w Dziejach Apostolskich, kiedy to Apostołowie wybrali “siedmiu”, przeznaczonych “do codziennej posługi miłości”. Jest to przekazanie urzędu apostolskiego poprzez “nałożenie rąk po modlitwie”, czyli święcenia.
W Kościele mamy trzy stopnie święceń: diakonat, prezbiterat i biskupstwo. Każde ze święceń: diakonat, prezbiterat i biskupstwo, wyciska charakter sakramentalny i tym samym w szczególny sposób upodabnia człowieka do Chrystusa Kapłana, Proroka i Pasterza. W tej potrójnej funkcji Chrystusa - kapłańskiej,
Święcenia diakonatu są jednym z etapów drogi podążania do kapłaństwa. Kandydaci do kapłaństwa otrzymują je na piątym roku formacji w seminarium. Po wydaniu pozytywnej opinii księży przełożonych oraz po otrzymaniu dobrego świadectwa
Diakoni składają przyrzeczenie życia w celibacie, posłuszeństwa biskupowi i codziennej modlitwy Liturgią Godzin. Przez dobrowolną i wyrażoną wobec zgromadzonego Kościoła wolę podjęcia celibatu kandydaci do diakonatu w jeszcze doskonalszy sposób poświęcają się Chrystusowi.
Zadaniem diakona jest asystowanie podczas Mszy św. kapłanowi, udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, udzielanie Wiatyku umierającym, czytanie wiernym Pisma Świętego, głoszenie Słowa Bożego, przewodniczenie nabożeństwu i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu .
Diakonów podczas liturgii można rozpoznać po ich stroju. Zamiast ornatu przywdziewają dalmatykę (wyglądem przypomina ornat, ale jest od niego trochę krótsza), a ponadto albę oraz stułą przewieszoną przez lewe ramię i spiętą u dołu.
Najwyższego Kapłana. nauczycielskiej i pasterskiej - ma udział każdy wyświęcony. z rodzinnej parafii, kandydaci przyjmują święcenia z rąk biskupa. Święcenia poprzedzają tygodniowe rekolekcje. Obrzęd święceń przeprowadza się podczas uroczystej Mszy św., której przewodniczy biskup. Najpierw kandydaci leżą krzyżem, śpiewana jest wtedy Litania do Wszystkich Świętych. W czasie litanii Kościół modli się o wylanie Ducha Świętego na mających przyjąć święcenia. Następnie biskup poprzez włożenie rąk i wypowiedzenie słów modlitwy konsekracyjnej udziela święceń, poprzez które kandydaci zostają przyjęci do grona osób duchownych.
 
Diakonat jest darem. Jest darmo dany, ale i zadany. Jest ogromną łaską od Boga, ale i misją do spełnienia. Miłosierny Bóg powołuje i zaprasza, aby jeszcze mocniej z Nim się zjednoczyć. W istocie pragnie On, aby postąpić o kolejny krok do przodu na drodze do świętości. Modlitwa brewiarzowa, posłuszeństwo i celibat, choć mogą jawić się jako ciężary, w rzeczywistości są środkami, które pomagają tę upragnioną świętość osiągnąć. Bo świętość to nic innego jak wierność Bogu do końca.
.
       

Grzegorz Gil - Urodziłem się 22 stycznia 1983 r. Ukończyłem Szkołę Podstawową nr 1 w Starym Sączu, a następnie uczęszczałem do Zespołu Szkół Elektryczno-Mechanicznych w Nowym Sączu o profilu elektronika ogólna. W 2002 roku zostałem przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po trzecim roku pobytu w seminarium miałem roczną przerwę z powodu choroby. Wpływ na moje powołanie miało wielu księży, którzy przez swój przykład życia oraz poświęcenie ukazali mi piękno pracy kapłańskiej. Moje zainteresowania to: elektronika, informatyka, piłka nożna, piłka sitkowa, rowery, turystyka górska.

 .
       
Tomasz Koźbiał - Urodziłem się 2 września 1984 roku w Nowym Sączu. Przez okres ośmiu lat uczęszczałem do szkoły podstawowej nr 2, im. Juliusza Słowackiego w Starym Sączu. Następnie, swoją edukację kontynuowałem w Liceum Ogólnokształcącym im.Marii Curie Skłodowskiej w Starym Sączu, w klasie o profilu biologiczno-chemicznym. Po maturze moje kro-ki skierowałem - wbrew powziętym wcześniej planom - w stronę Wyższego Seminarium Du-chownego w Tarnowie. Wpływ na moją decyzję pójścia drogą kapłaństwa, miało wiele faktów. Niektóre to: przykład życia kapłanów z naszej parafii (jeszcze wtedy parafii p.w. św.Elżbiety): liturgiczna służba ołtarza – byłem lektorem, chór parafialny oraz Grupa św. Pawła, którą prowadzi ks.dyr.mgr.Tadeusz Sajdak. Zainteresowania: turystyka górska, krótkofalarstwo, muzyka (gram na instrumencie klawiszowym), gry zespołowe, książki historyczne.
 .
            
Bronisław Zieliński - Urodziłem się 29 sierpnia 1984 roku w Nowym Sączu. Uczęszczałem do Szkoły Podstawowej nr 1 przy ulicy Mickiewicza. Po jej ukończeniu podjąłem naukę w Zespole Szkół Elektryczno-Mechanicznych im.Generała Józefa Kustronia w Nowym Sączu przy ulicy Limanowskiego. Tutaj ukończyłem liceum, i zdałem maturę. Następnie swoje kroki skierowałem do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. 18 września 20003 roku rozpocząłem formacje seminaryjną. Wielu moich znajomych często zadaje mi pytanie jak narodziło się moje powołanie kapłańskie? Nie ukrywam, że jednym z elementów, które wpłynęły na podjęcie mojej decyzji odnośnie pójścia za Jezusem był przykład i świadectwo przykładnego życia wielu kapłanów.
Wspomnę chociażby długoletniego katechetę ks.Józefa Kaczmarskiego. Pod jego opieką byłem od czwartej klasy ministrantem. A od siódmej już lektorem. Pomocą były na pewno organizowane przez ks.Józefa Kaczmarskiego dni skupienia w naszym parafialnym kościele, jak i też w Limanowej. Dużą rolę odegrały także rozmowy z klerykami, którzy obecnie już są kapłanami. Wszystkie te przykłady miały pośredni wpływ na moją decyzję wyboru kapłaństwa.
Moim zainteresowaniem są wycieczki rowerowe oraz piesze pielgrzymki i wycieczki górskie. Jeżeli chodzi o literaturę to interesują mnie książki poruszające tematykę prawno-kanoniczną.
Kl.Grzegorz Gil
Bycie diakonem to przede wszystkim służba. Istotnie diakon jest sługą. Przyjmując święcenia pozostaje on diakonem na całe życie, a więc całe to życie powinno być naznaczone charakterem posługiwania. Towarzyszy temu ogromna odpowiedzialność i zobowiązanie do osobistej świętości.
46144